حضرت علی علیه السلام: الْقَنَاعَهُ مَالٌ لاَ یَنْفَدُ. قناعت ثروتى است که پایان نمى پذیرد

1:42:23 PM 1396 / 02 / 04
 

تاریخچه عفونت های بیمارستانی و اهداف

تاریخچه عفونت بیمارستانی به سالها قبل برمی گردد. در قرن هجدهم و نوزدهم میلادی ، زنان فقیر جهت زایمان به زایشگاه ها مراجعه می نمودند ولی میزان مرگ و میر در این مراکز به حدی زیاد بود که در سال 1850 میلادی ، "توماس لایت فوت" (Thomas Lightfoot ) در مجله پزشکی لندن نوشت:"بیمارستان ها دروازه های هدایت کننده زنان به سوی مرگ هستند".

در سال 1843 ، "اولیور وندل هولمز" (Oliver Wendell Holmes) مقاله ای درباره قابلیت سرایت تب بعد از زایمان منتشر کرد و به روش هایی که بوسیله آنها بتوان انتشار بیماری را به حداقل رسانید اشاره نمود. با این حال تغییرات چندانی در این زمینه حاصل نگردید تا اینکه سملوایز (Semmelweis) بر اساس مشاهدات خود در وین ، فرضیه قابلیت سرایت تب بعد از زایمان توسط پزشکان و ماماها از طریق دست های آلوده به مواد نکروزه را مطرح ساخت و نشان داد که با شستشوی دقیق دست ها با مواد کلر دار(آب آهک) میتوان از این عفونت و نیز مرگ مادران جلوگیری کرد. "فلورانس نایتینگل" (Florence Nightingale) و "ویلیام فار" (William Farr) پس از شنایی با یکدیگردر سال 1856 ، طی 20 سال همکاری نشان دادند که مرگ و میر فراوان نیروهای ارتشی در بیمارستان ناشی از وجود بیماری های مسری وازدحام بیماران است. مشاهدات آنها به بهبود اقدامالت بهداشتی و استاندارد کردن سیستم گزارش دهی مرگ و میر بیماران نظامی منجر گردید.

فلورانس برای اولین بار نظام مراقبت عفونت بیمارستانی توسط پرستاران شاغل (گزارش موارد مرگ و میر بیماران توسط پرستاران) را وضع نمود. ویلیام فار همچنین شیوع بیشتر مرگ و میر ناشی از بیماری های واگیر را در بین پرستاران و سایر کارکنان بیمارستان نشان داد.

در سال 1860 ، دکتر جیمز سیمپسون ، (Dr. James Simpson) مرگ و میر به دنبال آمپوتاسیون در بیمارستانهای بزرگ را مطرح کرد و بر ایزولاسیون بیماران و تعداد بستری کمتر بیماران در هر اتاق بیمارستان و در نتیجه کاهش احتمال عفونت در بیمارستان تأکید نمود. "لیستر" (Lister) در سال 1867 نتایج بررسی های خود را منتشر کرده و نشان داد که با فرو بردن انگشتان دست در ماده ضدعفونی کننده و تمیز کردن موضع عمل قبل از جراحی ، می توان از عفونت زخم جلوگیری کرد. جراحان آلمانی روش های لیستر را به سرعت پذیرفتند وتا سال 1910 میلادی ، گان ، ماسک و دستکش های استریل در بیمارستان های بزرگ دانشگاهی بصورت استاندارد مورد استفاده قرار گرفت.

بکار گیری روش ضدعفونی ، عفونت های جراحی را تحت کنترل درآورد. ملنی (Meleney) ، جراح و باکتریولوژیست ، در نیویورک بر ثبت موارد عفونت جراحی و برقراری نظام مراقبت عفونت های زخم بصورت فعال تأکید ورزید.
در سال 1929 ، "دوکز" (Dukes) متوجه شد که به دنبال استفاده از کاتتر متمکن ادراری ؛ بروز عفونت دستگاه ادراری اجتناب ناپذیر است. وی در مقاله ای به یک روش آسان و کمی آزمایشگاهی جهت تشخیص عفونت ادراری اشاره کرد.

پس از سال 1935 و با کشف آنتی بیوتیک ، فرضیه استفاده از آنتی بیوتیک پروفیلاکسی مطرح گردید. در سال 1958 "مرکز پیشگیری و کنترل بیماریها" (CDC) ، کنفرانسی را در مورد عفونت های استافیلوکوکی برگزار نمود. "ویلیامز" (Williams) در سال 1960 ، کتابی در مورد عفونت های بیمارستانی منتشر نمود. در نهایت "مور" (Moor) و همکارانش بر نقش اساسی پرستار کنترل عفونت در زمینه فعالیت های کنترل عفونت در بیمارستان تأکید کردند و "وایز" (Wise) وظایف پرستار اپیدمیولوژیست و نظام مراقبت در آمریکا را در دهه های 1950 و 1960 توضیح داد. لذا آنچه امروز در زمینه کنترل عفونت شاهد هستیم ، حاصل تلاش 150 ساله ی محققین متعددی است.

عفونت بیمارستانی
عفونت بیمارستانی به عفونتی گفته می شود که 48 یا 72 ساعت پس از پذیرش بیمار در بیمارستان یا طی دوره ای مشخص ( 10 تا 30 روز ) پس از ترخیص بیمار رخ دهد و در زمان پذیرش بیمار وجود نداشته و در دوره نهفتگی خود نیز نباید قرار داشته باشد. در صورتیکه به دنبال اعمال جراحی ، در بدن بیماران جسم خارجی کار گذاشته شود (Implant) ، عفونت بیمارستانی می تواند تا یکسال پس از اینگونه اعمال ، به وقوع بپیوندد. عفونت های بیمارستانی می توانند علاوه بر بیماران ، کارکنان و عیادت کنندگان را نیز مبتلا سازند.
هر یک از اعضای بدن انسان می تواند در بیمارستان ، دچار عفونت گردد ولی در بین انواع عفونت های بیمارستانی ، عفونت دستگاه ادراری (42درصد) ، عفونت دستگاه تنفسی تحتانی (در مطالعه دیگر به عدد 11 درصد اشاره شده است) یا پنومونی ( 15 تا 20 درصد)، عفونوت ناشی از زخم جراحی ( 24 درصد) و عفونت دستگاه گردش خون ( 5 تا 10 درصد ) از اهمیت خاصی برخوردارند که بر اساس تعاریف نظام مراقبت عفونت بیمارستانی مرکز پیشگیری و کنترل بیماریها ( CDC ) می باشند. طبق بررسی های انجام شده، عفونت ادراری شایعترین و پنومونی کشنده ترین عفونت های بیمارستانی محسوب می شوند گرچه در بعضی از مراکز ، عفونت بیمارستانی دستگاه گردش خون ، علت اصلی مرگ بیماران می باشد.

اهداف کلی کمیته کنترل عفونت بیمارستان عبارتند از:
کاهش مرگ و میر، ابتلاء و عوارض ابتلاء به عفونت های بیمارستانی
کاهش هزینه های بیمارستانی از طریق کاهش میانگین بستری و کاهش مداخلات درمانی ؛
تأمین، حفظ و ارتقاء سلامت افراد جامعه و رضایتمندی آنان از طریق کنترل عفونتهای بیمارستانی.

اهداف اختصاصی کمیته کنترل عفونت بیمارستان عبارتند از:
ایجاد تعهد سیاسی در مسئولین رده بالای کشوردر مورد اهمیت کنترل عفونتهای بیمارستانی و حمایت از اجرای نظام مراقبتی آن.
تکمیل پوشش نظام مراقبت از عفونتهای بیمارستان از طریق تضشکیل کمیته های کنترل عفونت در تمامی بیمارستانهااعم ازدولتی و خصوصی

 

تاریخ بروزرسانی 95/8/25


 

   
جشنواره پرتال

انتخاب پرتال برتر